خاک وخون

نوشته ی که پیش رو دارید ، تحلیل و راهکاری است که در پنج بند عرضه می گردد.

1) نگاهی به پیشینه ی نیروهای ملی ایران در تعامل با انتخابات در ادوار سیاسی گوناگون:

از آن جایی که شخصیت، پنداشت ، گویش و منش بنیانگذار جبهه ی ملی ایران دکتر محمد مصدق، تعادل محوری و آرمانگرایی واقع بینانه را عرضه می داشت، جبهه ملی نیز میراث دار این رویکرد گردید. در جبهه ملی ایران طیف های گوناگونی از اقوام، اقشار ، اصناف و اندیشه های متفکر گرد آمدند بی آن که مرزبندی خودی – غیر خودی و درجه بندی شهروندی بر پایه ی عقاید در آن بروز داشته باشد. از سر شناس ترین شخصیت های علمی ، دانشگاهی ، روحانی، ورزشی، صنعتی ، بازاری تا کارمند و کارگر در طیف های عقیدتی و قومیتی متنوع در فضایی هم اندیشانه و هم کوشانه، در راستای ملی گرایی بر بنیاد آزادی و مردسالاری، دوشادوش یکدیگر کوشیدند ، تا آرمان هایی را که به گونه ای مشخص تر از عصر مشروطه روشنفکران آزادیخواه غیر وابسته و ملی در پی به بازنشاندن آن بودند، تحقق بخشند.

 ۱۰خرداد 1388

کورش زعیم

شورای نگهبان، بار دیگر، و به عقیدهء من برای بار آخر، در انتخابات دخالت غیرقانونی کرده است. چهار نفر نامزد تایید شده به هیچ وجه برای ملت ایران ناشناس نیستند. چهار نفر از چهار جناح حاکمیت و همگی با کارنامه هایی نه چندان درخشان یا قابل دفاع. و من می پندارم که هیچکدام دلشان برای من و شمای شهروند نسوخته است، بلکه برای نجات قایقی که همه بر آن سوارند می کوشند. سه نفر تلاش می کنند جلوی انتخاب یک نفر را بگیرند که با انرژی و سماجت زیاد در حال سوراخ کردن کف قایق است.

غرق شدن قایق، همهء آنان را غرق خواهد کرد. سه جناح دیگر به این واقعیت پی برده اند و بهمین دلیل از هر ابزار انتخاباتی و از هر وعده ای به مردم، هرچند که می دانند نه خواست و نه توان انجام آنها را دارند، استفاده می کنند. آنها، پس از سی سال، ناگهان به حضور فرهنگ ایرانی پی برده اند. خلیج پارس برایشان هویت شده و از برابری زن و مرد سخن می گویند و حقوق شهروندی مذهب های دیگر. هر سه دنبال ایده های نو و مشاوران صاحب اندیشه و شعارهای مردم پسند هستند، ولی هیچکدام برنامهء مدونی برای ادارهء کشور ارائه نکرده اند. یکی وعده مستمری هفتاد هزار تومان به مردم می دهد، یکی هشتاد هزار تومان. این برنامه اقتصادیشان است. یکی گشت ارشاد را جمع می کند، انگار که تصمیم با اوست. یکی مرگ جامعهء فاقد آزادی را هشدار می دهد، انگار خود عامل آن نبوده است. همه نظام را در خطر می بینند و هیچکدام میهن را. ولی همگی در یک چیز صداقت دارند، در اين که اطاعت امر خواهند کرد.

رییس جمهور کنونی هم، بی اعتنا به خرابی هایی که پشت سر باقی گذاشته، کماکان از بودجهء دولت که متعلق به مردم است برای باز انتخاب شدن خود هزینه می کند و هر جا می رود، مانند پاپا نوئل، پنجاه هزار تومان و صدهزار تومان به مردم صدقه می دهد. این گفتار و رفتار انتخاباتی، سطح دانش و هوشمندی نامزدان ریاست جمهوری اسلامی را نشان می دهد. معضلی که ما سی سال است با آن دست به گریبان هستیم.

جمهوری اسلامی باید بداند که امروز، کشور ما در آستانهء یک دوراهی بس نگران کننده قرار گرفته است. از یک رو، بنیادگرایان ضدایرانی، به پیروی از ارزش های واپس گرایانه، جامعه را در عرصه های مختلف داخلی و خارجی دچار نابسامانی ها و نارسایی های بی شمار کرده و با اعمال روش ارعاب و خشونت، و نیز نظامی - امنیتی کردن جامعه، راه را بر هرگونه پرسش و انتقاد مصلحانه بسته اند. از سوی دیگر، در رابطه با سیاست خارجی، فرصت های جدید پیش آمده را، که نشانگر تعدیل مواضع پیشین و تمایل به گفتگوی سازنده برای حل مسائل موجود است، بجای آنکه بخاطر منافع ملی برخوردی مثبت داشته باشند، با چالشگری و ستیزه جویی پاسخ می دهند. ادامهء این رویه در برابر سیاست ـ ظاهراً ـ مصالحه جویانهء طرف مقابل، سبب می شود که جامعهء جهانی گرد دیدگاه ها و مواضع راهبردی دولت امریکا بسیج گردد و، در نتیجه، شورای امنیت به سوی اتخاذ تحریم های شدیدتر رانده شود.

سرانجام هم اینگونه رفتار دولت حاکم، از يکسو، به گزینش راهکارهای متفاوتی از سوی امریکا، از جمله توسل به استراتژی سخت افزاری، مشروعیت خواهد بخشید و، از سوی دیگر، طرح های آسیب رسانی به یکپارچگی کشور را پویا خواهد ساخت.

بدیهی است که در چنین شرایطی، مصلحت کشور و منافع ملی ایجاب می کند که به سیاست های بحران زا و دشمن آفرین، به ویژه گزافه پردازی ها و بیهوده گویی های شعاری، که تنها خوراک داخلی محدود دارد ولی به زیان فاحش برای کشور منجر می شود، پایان داده شود.

بنابراین، با توجه به اقتضای منافع و مصالح ملی، ضروری است، به هر نحو که شده، وضع زیانبار موجود تغییر داده شود؛ و این شهروندان هستند که باید در این شرایط خاص، با هوشمندی و خردمندی، وضعیت خطیر موجود را ارزیابی و نسبت به تغییر آن اقدام نمایند.

البته این پرسش هم پیش می آید که آیا در میان شخصیت هایی که خود پیشینه های درخشانی ندارند، کسی توان ایجاد تغییر در شرایط را دارد؟ یا کدام یک می تواند مسائل موجود را تا یک سرانجام مناسب هدایت نماید و یا دستکم کشور را دچار مصیبت بزرگتری ننماید؟ در هر حال، این مردم هستند که باید نسبت به این انتخابات سرنوشت ساز تصمیم بگیرند؛ و اینکه برای تغییر سرنوشت کشور و ملت ایران چه باید کرد؟

به باور من، در شرایط حاکم بر انتخابات و تداوم بی قانونی و سوء استفاده از قدرت، و مطرح بودن نامزدهایی که باید آنان را بهمین دلیل غیرقانونی تلقی کرد، نه تنها زمینه برای شرکت سازمان های ملی دموکراسی خواه برون از حاکمیت در انتخابات مساعد نیست، بلکه باید در اندیشهء راهکار دیگری بود که بتواند ميهن ما را از قطار بی ترمز جمهوری اسلامی که اکنون در سرازيری افتاده خارج کند.



https://newsecul.ipower.com/

۷خرداد 1387

اشاره: چندی است برخی مواضع و مطالب در مورد مسائل فمکگرهنگ­های بومی ایران منجر به تنش­ها و سوء برداشت­هائی شده و به خصوص به کرات منجر به سوتفاهماتی در مورد آقای مهندس زعیم شده است که به این لحاظ تصمیم گرفتیم تا در این مورد با آقای مهندس کوروش زعیم به طور خاص مصاحبه­ای داشته و رو در رو دیدگاه­های ایشان را در این موارد جویا شویم که ماحصل آن مصاحبه زیر است که تقدیم خوانندگان محترم می­گردد که در قالب 8 پرسش کلی طرح شده و پاسخ ایشان هم در اختیار خوانندگان محترم قرار می­گیرد.

 پرسش 1: جناب آقای مهندس زعیم چندی پیش مطلبی از شما منتشر شد مبنی بر اینکه شما وجود برخی اقوام در ایران را با استناد به برخی تعاریف مد نظر خود کتمان کردید و در برابر برخی هم به این تاکید دارند که ایران حتی چند ملیتی است. به هر حال این مطالب همه حاشیه­ای هستند و اصل کار همان بحث تنوع فرهنگی ایران است که واقعیتی کتمان ناپذیر در نقاط مختلف ایران است. حال چه این مساله را تنوع قومی و چه تنوع ملیتی و چه یک قوم و چه ... بنامیم در اصل مساله تاثیری نخواهد داشت و تنها اختلاف برداشت­ها خواهد بود اما در اینجا از شما خواهشمندیم بدون اشاره به بحث قوم و ملت و تعاریفی از این قبیل که همه ممکن است سوء تعبیر شده و با اختلاف سلیقه مواجه شده و موجب حاشیه سازی شوند به طور کلی دیدگاه خود را در مورد این مساله که نوع برخورد با این فرهنگ ها چگونه باید باشد و آیا باید در صدد حذف همۀ اینها و یکپارچه سازی آنها بوده یا به عکس باید در صدد تقویت این­ها بود را بیان بفرمایئد؟  

 کورش زعیم: من هرگز تنوع فرهنگی ایران را کتمان نکرده ام. یکی از ویژگی های فرهنگ ایرانی که آن را ارزشمند، غنی و پایدار کرده، همین آمیختگی فرهنگ های گوناگون است. فقط یک قبیله می تواند ادعای تک فرهنگی کند نه یک ملت، آنهم ملتی به بزرگی و کهنسالی ملت ایران. همبستگی و همگرایی اجتماعی و سیاسی فرهنگ های گوناگون است که تمدن ایران زمین را که اینهمه به آن می نازیم بوجود آورده است. ما وظیفه داریم که در زنده مانی و پویایی این فرهنگ های ایرانی کوشا باشیم.

در منشور جبهه ملی ایران درباره فرهنگ ها و زبانهای ایرانی آمده:

از سوی مردمان محروم سرزمينم. زنان و مردانی که همه چيزشان تباه شده و می دانند که اين انتخابات هم چيزی جز آنچه گذشته برایشان نخواهد آورد، مردمانی که منافع ویژه ای ندارند، فقط می خواهند آزاد و سربلند زندگی کنند.

"ولی اگر مردم بپندارند که فرمانبری آنان را به سوی فاجعه هدایت خواهد کرد، آنگاه هیچ چیز – نه مجازات و نه اصرار یا حتا رشوه – آنان را همراه نخواهد نمود. زیرا هیچ مرد عاقلی را نمی توان بسوی نابودی خود کشاند." – کمبوجیه به پسرش کورش.
کورش پاسخ داد: "بهترین راه تضمین فرمانبری، خردمندتر و آگاه تر بودن از آنانی است که بر آنان فرمان می‌رانی."

کمبوجیه گفت، "درست است. اگر می‌خواهی تو را یک مدیر خوب، یک سوارکار خوب، یا پزشگ خوب، یا یک نی نواز خوب بشناسند، وقتی که هیچکدام اینها نیستی، تصور کن چقدر تردستی باید ابداع کنی تا بتوانی ظاهر امر را نگه داری. شاید در آغاز موفق شوی، ولی سرانجام تو به عنوان یک حقه باز رسوا خواهی شد."

از بدو تاریخ مبارزات مردم جهان، حمله از درون ویا گرگ در لباس میش شیوه ای بس متداول بوده است که شک نا اگاهی از طرف آنهایی که سم پاشی میکنند را به حداقل میرساند . حملات اخیر به جبهه ملی جزو حرکات اگاه امروزی است.  عده ای گویا تازه کشف کرده اند که در تاریخ مبارزاتی ایران حکومت ملی دکتر مصدق استثناست، که با وجود کار شکنی داخل و استعمار خارجی توانست پایه گذار نهضتی شود که سر مشقی برای ملل استعمارزده جهان گردد. نهضتی که از نظر فکری پس از بیش از پنجاه سال هنوز طرفداران آن بعنوان طلایه داران راه آزادی در جهت صبح پیروزی حرکت میکنند وعکس مصدق بعنوان پرچم ازادیخواهی و سکولاریسم  در تمام تظاهرات دانشجویی برافراشته است و الهام بخش مبارزات ملی است.  برای مخالفان، "خطر" پیروزی این آرمان مرگ آور است و باین دلیل مخالفان تاریخی این راه را در ابعاد گسترده ای بحرکت در اورده است. در این حهت بهزار ترفند روی آورده اند. یکروز تحت نام تحقیقات دوران طلایی نهضت ملی در دفاع از پنجاه سال دیکتاتوری پهلوی، مصدق را مسۀول کودتا مینامند ونام کودتا را به انقلاب تبدیل میکنند، بخیال آنکه، شاید خیمه شب بازی سلطنت را دوباره در ایران حاکم سازند. روز دیگر شاه را ملی کننده صنعت نفت میخوانند و وجاهت دروغین برای او میسازند...، جالب اینجاست که باین ابعاد، جدا از این دسته علنی سلطنت طلب، کارشکنی و حمله به جبهه ملی توسط عوامل شاه پسند که گاهی شکل ملی بخود میگیرند نیز افزوده شده است.

درباره انتخابات دوره دهم جمهوری اسلامی (2)

کورش زعیم

 در يک انتخابات درست در جوامع دموکراتيک، قاعده اینست که حزب ها وارد انتخابات می شوند و اگر اکثریت نیاوردند با حزب های دیگر ائتلاف می کنند. اما اين روزها می بينيم که در جريان انتخاب رئيس جمهور جديد ايران:

1. شماری از شخصیتهای سرشناس نظام جمهوری اسلامی در ایران، نامزد ریاست جمهوری شده اند.

2. سامانهء جمهوری اسلامی با حذف همهء دیگران و دگراندیشان، این آقایان را پذیرفته است؛ پس همه باید «خودی» باشند.

کورش زعيم

انتخابات ریاست جمهوری به صورت چیزی شبیه خیمه شب بازی  در آمده است؛ به این معنی که همه این نامزدها که پیشینه های شناخته شده ای در نظام جمهوری اسلامی داشته اند، اکنون چهره های خود را عوض کرده اند تا بتوانند نظر رای دهندگان را جلب کنند.

تردیدی نیست که، از دیدگاه مردم، این کار گونه ای فریبکاری است و حسن نیتی به همراه ندارد. اگر حسن نیتی وجود داشت و چرخش آقایان بسوی مردم واقعی بود، بایستی که نخست از مواضع و از عملکردهای پیشین خود در پیشگاه ملت پوزشخواهی می کردند و می گفتند که اکنون ـ به جبران گذشته ـ قصد دارند به ملت خدمت کنند. تازه، در پی آن هم لازم بود دارایی های خود را گزارش داده و روشن می کردند که آنها را از کجا و چگونه بدست آورده اند. و اگر ثروت آنان از راه های غیرقانونی بدست آمده بود قول می دادند آن را به خزانهء کشور باز گردانند. يعنی، فقط چهرهء خود را رنگ ديگر کردن و وعده هائی غیرعملی، بر پایهء اختیاراتی ناموجود دادن، چیزی جز فریبکاری نبوده و معنای آن هم چيزی بجز کوشش برای نجات نظام در حال سقوط جمهوری اسلامی به هر قیمت نمی تواند باشد.

هم میهنان گرامی

 
نظر به صدور ۲ اعلامیه اخیر از سوی رئیس شورای جبهه ملی ایران در تهران در رابطه با تشکیل شورای ائتلاف به عرض ملت شریف ایران میرساند:

۱.جبهه ملی ایران در آمریکا از این نوع برخورد شدیدا متاسف و نگران است که مبادا از سوی بدخواهان گزندی به صمیمیت و همدلی اعضای جبهه ملی ایران وارد آید و امیدوار است که مسائل درون سازمانی ٬در درون جبهه ملی ایران حل وفصل شود.

۲.با انسداد سیاسی و وضعیت کنونی کشور ٬یک همگامی ملی و شفاف , حول محور دمکراسی و حقوق بشر اجتناب ناپذیر است .ما امیدواریم که جبهه ملی ایران ٬با سابقه ترین جریان دمکراسی خواه در ایران و خاورمیانه ٬ این بار نیز به نقش تاریخی خود عمل نموده و پیشگام در این حرکت ملی باشد.

با آرزوی سعادت ملت ایران

شورای مرکزی جبهه ملی ایران در آمریکا:
هرمز چمن آرا- یوسف عبدالله زاده-سخاوت علی زاده-علی غضنفری-منوچهر قنبری-بیژن مهر
مشاوران شورای جبهه ملی ایران در آمریکا:
دریادار امیرهوشنگ آریان پور-دکتر اردشیر لطفعلیان
19اردیبهشت ۱۳۸۸

در جلسه ای که هم اکنون در منزل مهندس کورش زعیم عضو شورای مرکزی جبهه ملی ایران در رابطه با تشکیل یک همبستگی برای دموکراسی و حقوق بشر تشکیل شده است، نیروهای امنیتی طی تماسی در دقایق پیش ایشان را تهدید نموده و اعلام داشتند خدمت شما خواهیم رسید

در این جلسه که دکتر محمد ملکی،دکتر هرمیداس باوند،عیسی خان حاتمی مهندس حشمت الله تبرزدی،،مهندس اشکان رضوی،مهندس کیوان صمیمی،اسماعیل مفتی زاده،علیرضا جباری حضور داشتند اینگونه استنباط می شود که شخص مهندس زعیم هدف تهاجم و یا سوء قصد قرار دارد در ضمن احتمال می رود که کل جمع حاضر دستگیر شوند

با این شرایط پیش آمده حاضران تا کنون در منزل مهندس زعیم حضور دارند و در صورت هر گونه پیش آمدی ملت ایران آگاه باشند مسئولیت آنچه که برای این افراد پیش آمده به عهده حکومت اسلامی و نیروهای امنیتی خواهد بود

در جلسه ای فوق الذکر که مورد تهدید نیروهای امنیتی حکومت اسلامی قرار گرفت
اشخاصی که به دنبال ایجاد همبستگی برای برقراری دموکراسی و حقوق بشر هستند محورهایی را که برای تدوین بیانیه احتمالی پیشنهاد دادند به شرح زیر اعلام نمودند

از سوی خانواده از مهر شما نسبت به پدرم که کمتر از دو هفته پیش رخت از این جهان بر کشید،سپاسگذارم. از پیش از شما پوزش می خواهم که ازآن جا که در شرایط عادی هم از سخنرانی در برابر عموم پرهیز می کنم،طبیعی است که در این شرایط پر از اندوه ،چاره ای جز این ندارم که نوشته ای را که قبلا فراهم کرده ام در پاس پدرم و سپاس از شما بخوانم.

 هز ار و اندی سال پیش،رودکی سمرقندی،سخن سرای بزرگی که پدرم سخت به سروده هایش دلبستگی داشت،در سوگ دوستش مرادی،شعری سرود که مطلع آن بارها درباره بسیاری به کار گرفته شده است. از آنجا که آن سروده را ،مولانا جلال الدین در سوگ سنایی باز نوشته ،من هم با پروانه از رودکی و مولانا و کسب اجازه از شما ،سخنم را با نشاندن نام پدرم به جای مرادی،از زبان پیر سمرقند آغاز می کنم.